حديث : 2413 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گناهان كبيره عبارتند از : شرك ورزيدن به خدا ، آزردن پدر و مادر ، قتل نفس ( آدم كشى ) و سوگند دروغ عمدى [ براى ضايع كردن حقوق ديگران و خوردن مال مردم ] . 2414 امام على عليه السلام - در پاسخ به پرسش از بزرگترين كباير - فرمود : ايمن و غافل بودن از مكر ( عذاب و مهلت ) خدا ، مأيوس شدن از گشايش خدا ، و نوميدى از رحمت خدا . 2415 امام صادق عليه السلام : گناهان كبيره هفت تاست : كشتن عامدانهء مؤمن ، تهمت زدن به زن پاكدامن ، فرار از ميدان جهاد با دشمن ، تعرّب بعد از هجرت « 1 » ، خوردن به ناحق مال يتيم ، رباخوارى بعد از دانستن [ حرمت آن ] و هر چيزى كه خداوند به سبب آن آتش دوزخ را واجب كرده است . 775 - اصرار بر گناه قرآن : « و آن كسان كه چون مرتكب كارى زشت شوند يا به خود ستمى كنند ، خدا را ياد مىكنند و براى گناهان خويش آمرزش مىخواهند و كيست جز خدا كه گناهان را بيامرزد ؟ و چون به زشتى گناه آگاهند در آنچه مىكردند پاى نفشارند » . حديث : 2416 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : با استغفار ، كبيره نباشد و با اصرار ، صغيره . « 2 » 2417 امام باقر عليه السلام - دربارهء آيهء « . . . بر آنچه مىكردند پاى نفشارند » - فرمود : اصرار بر گناه اين است كه بنده گناه كند و آمرزش نطلبد و در فكر توبه هم نباشد . اين است اصرار [ بر گناه ] . ر . ك : آمرزش خواهى ( از خدا ) ، باب 1433 . 776 - شاد شدن به گناه 2418 امام على عليه السلام : هر كه از نافرمانى خداوند لذّت برد ، خداوند او را به خوارى افكند . 2419 امام زين العابدين عليه السلام : از شاد شدن به گناه بپرهيز ، كه شاد شدن به گناه از ارتكاب آن بدتر است . 777 - آثار گناهان 2420 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گناه براى غير گنهكار [ نيز ] شوم است ؛ [ زيرا ] اگر با گنهكار مخالفت كند ، گرفتار شود ، اگر از او غيبت كند گنهكار شود و اگر به گناه رضايت دهد ، در آن شريك شود . 2421 امام على عليه السلام : اشكها نخشكيد ، مگر به سبب سختدلى و دلها سخت نشد ، مگر به سبب كثرت گناه . 2422 امام زين العابدين عليه السلام : گناهانى كه بارش آسمان را باز مىدارند عبارتند از : قضاوت ظالمانهء قاضيان ، شهادت دروغ ، و كتمان شهادت . 2423 امام باقر عليه السلام : هيچ سالى كم بارش‌تر از سال ديگر نيست ، بلكه خداوند باران را هر جا كه خواهد مىباراند . [ اما ] هر گاه مردمى مرتكب گناهان شوند ، خداوند عز و جل بارانى را كه براى آنان مقدّر كرده بود ، از ايشان باز دارد . 2424 امام صادق عليه السلام : هر گاه آدمى گناهى كند نقطهء سياهى

--> ( 1 ) . در لسان العرب آمده است كه تعرّب بعد از هجرت به اين‌معناست كه كسانى كه از باديه به مدينه هجرت كرده بودند دوباره به باديه برگردند و با باديه نشينان ( اعراب ) زندگى كنند . اين عمل به منزله ارتداد بود . مترجم و شارح اصول كافى ذيل اين عبارت نيز مىنويسد : تعرّب بعد از هجرت در صدر اسلام نسبت به كسانى بوده‌كه از مكّه‌و آباديهاى كفرنشين به مدينه و مركز اسلام‌مهاجرت كرده بودند . برگشتن آنها با مسلمين ديگر را به بلاد كفر ، تعرّب بعد از هجرت مىگفتند و يكى از گناهان كبيره و به منزله ارتداد بوده است . ولى در اعصار ائمه عليهم السلام و دوران غيبت ، تعرّب اين است كه مسلمانى در بلاد كفر بوده و در آنجا از اظهار اسلام و تعلّم احكام ممنوع و معذور باشد ، اقامت او در آنجا از گناهان كبيره است . بعضى از علما تعرّب را تعميم داده و حتّى شامل‌كسى دانسته‌اند كه مشغول تحصيل علمى شود و سپس آن را ترك كند - م . ( 2 ) . يعنى گناه كبيره ، در صورت استغفار از آن ، آمرزيده مىشود و گناه صغيره ، در صورت اصرار بر آن ، كبيره محسوب مىشود - م .